Taping

Taping jest metodą fizjoterapii wykorzystującą tzw. efekt uniesienia tkanek za pomocą przyklejenia specjalnych taśm, czyli tapów (czyt. tejpów). Takie uniesienie sprawia, że tworzy się większa przestrzeń między skórą i mięśniami. Naklejenie taśmy zmniejsza zatem ucisk tkanek na naczynia chłonne znajdujące się w tej przestrzeni, co pozwala na swobodniejszy przepływ chłonki. Dzięki temu w tym miejscu możliwy jest tzw. drenaż limfatyczny, który ma działanie przeciwzapalne.

W tkance podskórnej znajdują się także proprioreceptory, czyli rodzaj receptorów, które wysyłają do mózgu informacje m.in. o pozycji i położeniu tkanek, ale także odpowiadają za czucie bólu. Gdy przestrzeń między skórą, a mięśniami jest uciśnięta np. podczas urazu, to również uciskane są proprioreceptory.

Taping pozwala na rozluźnienie przestrzeni między tkankami i powięzią mięśni, co powoduje zmniejszenie lub pobudzenie proprioreceptorów. Efektem tego jest działanie przeciwbólowe i lepsza świadomość ciała.

Taśmę tworzy bawełniana tkanina pokryta z jednej strony klejem akrylowym, który aktywowany jest przez potarcie taśmy po nałożeniu na ciało. Ciężar i  grubość taśmy jest zbliżona do parametrów skóry, by nie powodowały dyskomfortu podczas noszenia.

Tapy są elastyczne na długości, mogą być przycinane na dowolne rozmiary i kształty, dzięki czemu nie ograniczają ruchów. Dodatkowo umożliwiają swobodny przepływ powietrza, nie zawierają środków chemicznych ani lateksu, oraz są odporne na działanie wody.